Het leven in februari

Na een maand is het wel weer eens tijd om wat van me te laten horen. Niet dat ik heel veel heb meegemaakt hoor, ’t leven gaat gewoon door. Ook hele bijzondere uitstapjes heb ik niet gemaakt.

Wel ben ik erachter gekomen dat acceptatie van bepaalde dingen die je niet zo leuk vind een hele hoop scheelt. Zo is de omgang nu met mijn werk hier. Gewoon je verstand op nul zetten en aan elke dag komt einde, ook aan een minder leuke werkdag. Op een of andere manier geeft het een bepaalde mate van rust. Toch wel fijn om dat door te hebben na al die jaren :P
We hebben hier in het hotel trouwens een hele rare groep mensen gehad. Een soort sekte was het geloof ik. Het waren aanhangers van ene Sri Chimnoy, een apart figuur uit Bangladesh. Hun leven bestaat uit het opgeven van hun financiële middelen, maar deze vakantie moesten ze wel zelf betalen, vegetarisch leven en hardlopen, heel veel hardlopen. Dat laatste kan ik nog enigszins inkomen dat dat gezond is voor ‘lichaam en geest’, maar dat is dan ook het enige. Ohja, verder leven ze allemaal celibatair… en beginnen ze ’s ochtends om 6uur al te mediteren. Ok, ieder zijn eigen ding natuurlijk, maar toch. Ik vond het niet zo fijn om deze week de kamers stof te zuigen. Elke kamer stonk naar veel wierook en overal stonden foto’s van een levend doodshoofd, nouja zo kwam dat op mij over :P

Zo, mijn ongezouten mening heb ik in deze blog alvast gegeven :P. In mijn vrije tijd heb ik natuurlijk weer zeer regelmatig geskied, al ken ik de skigebieden nu ook wel, dus de grootste lol is er vanaf. Ook ben ik nog naar de Jungfraujoch geweest, waar ik in het vorige verhaal aan refereerde. Het was een prachtige dag, tenminste, aan deze kant van de bergrug, de Alpen Noordzijde. Vol goede moed ben ik dan ook naar boven gegaan, onderweg met 2 tussenstops, eentje ín de Eigernordwand en eentje bij een ijsmeer. Dat was wel erg mooi en indrukwekkend om te zien. Uiteindelijk stond ik boven… de teleurstelling was groot. Aan de andere kant van deze bergrug, de Alpen Zuidzijde dus ;), hing alleen maar bewolking. Zodoende heb ik alleen de eerste honderd meter van de Aletschgletsjer maar kunnen zien. Beetje jammer was dat, na een uur had ik alles ook al wel weer gezien en ben ik weer teruggereden met de trein. Bovenaan het skigebied ben ik toen maar uitgestapt en heb een lange wandeling gemaakt door de sneeuw met prachtige vergezichten, dat vergoedde veel die dag.

Inmiddels is het dus maart, het einde komt in zicht. De drukte is voorbij, hierbij ons in het hotel dan, op de pistes is het vanaf een uur of 11 erg druk. Toch wel apart hoor, ik heb er lange tijd in alle rust kunnen skiën en nu is het net alsof er allemaal mensen in je eigen achtertuin rondlopen :P. Afijn, de druk is dus van de ketel hier, wat ook inhoudt dat ik elke week een dag of 2 á 3 vrij heb. Gelukkig heeft het nog maar op 2 vrije dagen gesneeuwd. De rest van de dagen ben ik lekker buiten wezen spelen ;). Zo heb ik nu ook al 2x de zwaarste abfahrt genomen, die van de Schilthorn naar beneden. Naar verluid was dat een donkerzwarte piste. Ik vond het eerlijk gezegd nog wel meevallen, hij is wel steil, maar ook erg leuk om te doen!
Trouwens, over sneeuwen gesproken…, eindelijk ligt hier een wat normalere laag sneeuw. Zo is er bijvoorbeeld alleen afgelopen weekend al 30cm bijgevallen, kijk daar doen we het voor! Eindelijk kwam ik aan het werk toe waarvoor ik dacht hier te zijn gekomen, sneeuwschuiven :P. Maar nu is het eigenlijk ook wel weer genoeg, want de komende vrije dagen hoop ik veel mooie treinreizen te gaan maken en dan kan ik natuurlijk wel wat mooi weer gebruiken ;). Deze week heb ik overigens ook 3 dagen vrij. Zo heb ik gister 20 km gewandeld/gehiked, naar Interlaken toe, ben ik vandaag wezen skiën en ga ik morgen een dagje sleetje rijden :D. Dat schijnt heel ‘stoer’ te zijn hier. Ik ga morgenochtend vroeg eerst met de trein 3 kwartier reizen naar een ander skigebied, waar mijn abonnement ook geldig is. Daar neem ik de gondel naar boven en dan is het nog 2,5 lopen/sleeën naar de top op een kleine 2700m hoogte! Vandaar uit kun je jezelf helemaal laten gaan op een skiweg van 15km lang. De langste ter wereld! Ik ben dus erg benieuwd. Ik zal ongetwijfeld een paar keer over de kop vliegen, want ik denk vaak dat ik direct heel goed ben in dingen die ik nog niet eerder heb gedaan… (Shame on me). Gecombineerd met mijn gezonde mate van eigenwijsheid wordt het vast een spektakel :P

Jullie horen wel weer van me en anders mag je altijd een reactie achterlaten of eens de mooie foto’s op hyves komen aanschouwen ;)