Sleëen, het Vierwaldstedenmeer en Chamonix!

Hoe langer ik wegblijf, hoe groter de tussenpozen worden tussen mijn verhalen. Zoals ze hier zeggen: Es tut mir leid! Het is niet dat ik niks te vertellen had… integendeel! Ik heb zoveel beleefd, gezien en gedaan de laatste 6 weken! Ik hoop dat ik me het meeste nog kan herinneren, ik zal een poging wagen in ieder geval! Al beperk ik me eigenlijk tot de vrije dagen, simpelweg omdat er naar mijn idee weinig over het werk te vertellen valt ;).

Mijn laatste verslag eindigde met het feit dat ik van plan was een dagje te gaan sleëen. Nou dat heb ik geweten! Het was fysiek een grote inspanning. ’s Ochtends al vroeg op om de trein naar Grindelwald te nemen. Van hieruit met de kabelbaan omhoog, naar zo’n 2100m. Daar begon de helse tocht pas echt! Het weer was dan wel prachtig mooi, maar ik had me een beetje verkeken over het 600m steigen, al wandelend door de sneeuw, met een rugzak op en een slee die ik mee moest trekken. Mijn fysieke inspanningsgrenzen zijn in ieder geval weer verlegt ;). Maar, het was de moeite waard! Het hoogste punt was de ‘Faulhorn’. Een berg met een restaurant erop, van 2700m! Van het restaurant was overigens weinig te zien, voor ik het wist stond ik boven op het dak van het uitzicht te genieten. Keer op keer kom je dan weer onder de indruk van Gods grote schepping! Hoe langzaam de klim ook duurde, des te sneller ging de afdaling. Geweldig om te doen, dat sleëen. Al moet voor lief nemen dat je een paar keer over de kop gaat of de bocht uit vliegt. Het is dan ook niet zonder gevaar. Afgelopen december is er nog een Japanse vrouw met haar kind verongelukt. Met gemak bereik je snelheden van 60km p/h!

Een week later was het dan zover, mijn eerst binnenlandse treinreis werd een feit. Veel sneeuw hebben we dan niet gehad, we zijn overspoeld met mooie zonnige dagen! Ik ben inmiddels zo bruin dat een Costa-ganger van 4 week er nog jaloers op is :P.
Op mijn eerste treindag heb ik een rondje Luzern gemaakt. Eerst met de trein naar Luzern, een leuk stadje met een beroemde brug, gelegen aan het Vierwaldstedenmeer. Dit schijnt het mooiste meer van Zwitserland te zijn. Nou, dat wilde ik wel eens zien en inmiddels kan ik het beamen! Na een oversteek van zo’n 3uur kwam ik aan de andere kant weer aan. Ligt Luzern nog in het laagland, aan de andere kant bevind je je in hartje hooggebergte. Van hieruit heb ik de trein gepakt om zo via Andermatt en Brig weer terug naar Wengen te gaan. Een prachtige treinreis die op het hoogste punt op zo’n 2000m werd uitgevoerd.

Op mijn 2e reis was het weer ietsjes minder, nou was de reis ook niet heel bijzonder, voor mijn doen. Ik ben even naar de Rheinfall in Schaffhausen geweest (helaas voor mij, als je de Niagara Falls hebt gezien, dan vallen alle watervallen tegen ;)). Hierna ben ik midden in het carnaval van Basel belandt. Leuk om eens mee te maken, maar ik ben blij dat ik er niet mee ben opgevoed :P. Ik had het ook al snel bekeken en ben toen nog even naar de hoofdstad van Zwitserland, Bern, geweest. De naam Bern is een afgeleide van Bären. In het wapen staat dan ook een grote bruine beer. Ook tegenwoordig lopen er nog beren rond in Bern. Tja… ook die had ik al eens gezien natuurlijk. Maar ben wel overtuigd geraakt dat je beren in de natuur moet laten en niet op een kale helling van een rivier moet plaatsen. De stad zelf is overigens wel erg mooi! Ik kan me voorstellen dat men zich daar in 2008, toen Bern een beetje van ons was ;), goed heeft vermaakt!

Om de verhalen niet al te lang te maken, sluit ik af met mijn reis naar Chamonix! Jawel, dat is geen Zwitserland maar Frankrijk ;). Geïmponeerd door het hooggebergte wilde ik de Mont Blanc wel eens van ‘dichtbij’ zien. De reis er naar toe was al erg mooi. Eerst door de Lotschbergtunnel naar Wallis en vandaar uit een boemeltreintje naar Chamonix. Het leuke van de boemeltreintjes hier, is dat ze vaak door de meest schitterende natuur gaan. Chamonix zelf is niet zo heel veel aan, erg toeristisch en ook om te skiën zal ik er persoonlijk niet snel heen gaan. De reden dat ik er nog wel een keer heen wil is de Mont Blanc. Met flink wat training ben ik er van overtuigd dat het me eens moet lukken op de letterlijke ‘Top of Europe’ te staan. Ach jah, van een wijs man heb ik ooit eens geleerd: Durf te dromen!

In het volgende verslag komen andere reizen van me uitgebreid aan bod. Schroom dus ook niet om dat ook te lezen ;)